Home » Archives by category » เวทีนักเขียน
วัชรียา ไชยยายงค์ \ เรื่องสั้น
เรื่องเล่าของตาโชค
โดย วัชรียา ไชยยายงค์ ข้าพเจ้ารู้จัก ตาโชคและเจ๋งลูกชายคนเดียวของแกและเป็นคนหมู่บ้านเดียวกับข้าพเจ้า เมียของแกตายไปตั้งแต่เจ๋งลูกชายคนเดียวอายุได้สามขวบ
นวนิยายคริสเตียน \ อรุณศักดิ์ หวังจิต \ อุโมงค์แห่งความตาย
นวนิยายคริสตชน: อุโมงค์แห่งความตาย บทที่ 8 คนตาย (ต่อจากตอนที่แล้ว) โดย อรุณศักดิ์ หวังจิต
อุโมงค์แห่งความตาย บทที่ 8 คนตาย (ต่อจากตอนที่แล้ว) หลังจบการนมัสการคุณองอาจและกมลยังนั่งอยู่ในห้องนมัสการแม้ว่าคนอื่นๆ ออกไปหมดแล้วโดยศิษยาภิบาลนั่งคุยกับพวกเขานานที่สุดและเดินไปเป็นคนสุดท้าย กมลคิดว่าพ่อคงต้องการนึกถึงความหลังเมื่อครั้งเคยร่วมนมัสการพระเจ้าเป็นประจำที่นี่ตั้งแต่ก่อนเขาเกิดถึงสิบกว่าปี ในตอนที่เขาเป็นเด็กพ่อมักจะเล่าเรื่องดีๆ ที่เคยเกิดขึ้น
จะรอดไหม \ ปีเตอร์ ปัญญาชน \ เวทีนักเขียน
เรื่องสั้น: จะรอดไหม..? โดย ปีเตอร์ ปัญญาชน (เวทีนักเขียน)
จะรอดไหม..? โดย ปีเตอร์ ปัญญาชน ทันทีที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แตนเด็กสาววัยใสรีบวางลิปสติกลงบนโต๊ะหน้ากระจกบานใหญ่ คว้าโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดจากในกระเป๋าราคาแพงขึ้นมา “ฮัลโหล..ฮัลโล” “นั่นแตนเหรอ เราเอง สายสมร เรียบร้อยหรือยังพวกเราคอยอยู่นะ..ที่เดิม”
นวนิยายคริสตชน \ นวนิยายคริสเตียน \ อรุณศักดิ์ หวังจิต \ อุโมงค์แห่งความตาย \ เวทีนักเขียน
นวนิยายคริสตชน: อุโมงค์แห่งความตาย บทที่ 8 คนตาย โดย อรุณศักดิ์ หวังจิต
บทที่ 8. คนตาย “ เก่ง เก่ง ” ด้วยเสียงเรียกปลุกกมลให้ตื่นในตอนเช้าในสภาพงัวเงีย เขาเห็นพ่อยืนอยู่ใกล้ๆ “ สวัสดีครับ ทำไมพ่อมาแต่เช้า ” เขาแปลกใจที่เห็นพ่ออยู่ในห้องนอน เสียงของเขาแหบทำนองเดียวกับหน้าตาคือบอกให้รู้ว่ายังอยากจะนอนต่อ “ พ่อมารับไปโบสถ์ นี่ใกล้ 8 โมงแล้ว ลูกควรจะลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว ”
นวนิยายคริสตชน \ อรุณศักดิ์ หวังจิต \ อุโมงค์แห่งความตาย
นวนิยายคริสตชน : อุโมงค์แห่งความตาย (บทที่ 7) โดย อรุณศักดิ์ หวังจิต
บทที่ 7 ดอกไม้ในทุ่งนา รถตู้วิ่งออกจากหมู่บ้านดวงสว่างเป็นเวลาพักใหญ่แล้ว แสงแดดยามบ่ายแผดกล้าจนร้อนระอุ ท้องฟ้าโปร่งไม่มีแม้ปุยเมฆเล็กๆ จึงไม่มีสิ่งใดที่หลีกพ้นจากการถูกแผดเผา ต้นไม้จำนวนมากแห้งตาย ลำคลองแห้งขอด หนองบึงตามท้องนาแห้งจนพื้นดินแตกระแหง สัตว์น้ำสูญหายไปไม่มีเหลือ
นวนิยายคริสตชน \ นวนิยายคริสเตียน \ อรุณศักดิ์ หวังจิต \ อุโมงค์แห่งความตาย
นวนิยายคริสตชน : อุโมงค์แห่งความตาย บทที่ 7 โดย อรุณศักดิ์ หวังจิต
บทที่ 7 ดอกไม้ในทุ่งนา หลังเสร็จพิธีนมัสการพระเจ้าในการไว้อาลัยสินคณะของอาจารย์วสันต์ได้เดินทางไปยังโรงแรมที่พักซึ่งตั้งอยู่ในตัวจังหวัดห่างจากหมู่บ้านดวงสว่างเกือบ 50 กิโลเมตร วันนี้พวกเขาไม่สามารถจัดการประชุมร่วมกับสมาชิกของคริสตจักรเพื่อจะทำแผนการพัฒนาตามที่ตั้งใจเนื่องจากติดเรื่องงานศพจึงต้องเลื่อนไปประชุมวันรุ่งขึ้นในช่วงเช้าจนกระทั่งเสร็จหลังจากนั้นจะได้เดินทางกลับกรุงเทพ
นวนิยายคริสตชน \ นิยายคริสเตียน \ อรุณศักดิ์ หวังจิต \ เพราะความรักมั่นคง
นวนิยายคริสตชน : เพราะความรักมั่นคง (ตอนจบ) โดย อรุณศักดิ์ หวังจิต
“ กร ตื่นได้แล้วลูก วันนี้ต้องไปหาปู่นะครับ ” กิตปลุกลูกชายเวลา 6 โมงกว่า เด็กตื่นขึ้นโดยยังมีอาการสะลึมสะลือ หลังจากลุกขึ้นแล้วก็โอบคอพ่อ ศีรษะวางอยู่บนไหล่แสดงอาการว่ายังต้องการจะนอนต่อ เขาลูบหลังลูกหลายครั้งแล้วขยี้ผมเพื่อปลุกลูกอีกครั้ง แต่เด็กยังคงกอดพ่อนิ่งอยู่ หัวไหล่ของพ่อเป็นเหมือนหมอนใบโปรดทั้งยังให้ความรักความอบอุ่นจนแทบไม่อยากจากเลย
นวนิยายคริสตชน \ นวนิยายคริสเตียน \ อรุณศักดิ์ หวังจิต \ เพราะความรักมั่นคง
นวนิยายคริสตชน: เพราะความรักมั่นคง โดย อรุณศักดิ์ หวังจิต ( ต่อจากตอนที่แล้ว )
( ต่อจากตอนที่แล้ว ) เพราะความรักมั่นคง หลังจากนั้นอีก 2 เดือนความเสื่อมโทรมของสุขภาพทำให้คุณนพดลต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลบ่อยมากขึ้น บางครั้งกินเวลาเป็นแรมเดือน กิจวัตรประจำวันเหลือเพียงการนอนและการกินยา หลังจากเสร็จงานกิตมาเฝ้าดูแลพ่อทุกวันไม่ว่าที่โรงพยาบาลหรือเมื่อกลับไปพักที่บ้านโดยไม่เสียดายเวลาแต่ทำด้วยความเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง
นวนิยายคริสเตียน \ อรุณศักดิ์ หวังจิต \ เพราะความรักมั่นคง
เพราะความรักมั่นคง ( ต่อจากตอนที่แล้ว ) นวนิยายคริสเตียน
โดย อรุณศักดิ์ หวังจิต เพราะความรักมั่นคง (ต่อจากตอนที่แล้ว) เวลาที่ดูเหมือนผ่านไปอย่างช้าๆ ในแต่วันสำหรับผู้สูงอายุแต่สามารถกระชากความแข็งแรงให้หายไปได้อย่างรวดเร็วราวกับหมอกควันร่างกายจึงอ่อนแอลง ความเจ็บป่วยบังเกิดบ่อยขึ้น ที่นอนและเก้าอี้เป็นเพียงสองแห่งที่เอาเวลาเกือบทั้งหมดในแต่ละวันของคุณนพดล
นวนิยายคริสเตียน \ อรุณศักดิ์ หวังจิต \ อุโมงค์แห่งความตาย
อุโมงค์แห่งความตาย บทที่ 6 ชีวิตเป็นของเรา (ต่อจากตอนที่แล้ว) : นวนิยายคริสเตียน โดย อรุณศักดิ์ หวังจิต
บทที่ 6 ชีวิตเป็นของเรา (ต่อจากตอนที่แล้ว) เมื่อกลับมาถึงบ้านกมลนั่งคิดถึงคำพูดและความรู้สึกของตนเองขณะตอบพ่อแม่เมื่อคืนที่ผ่านมาซึ่งถามว่าเขาได้เรียนรู้อะไรจากพระวจนะของพระเจ้าที่ได้อ่านซ้ำไปมาเป็นเวลาถึง 3 ชั่วโมงและจะนำไปปฏิบัติอย่างไร
คริสตจักรเครือข่ายบ้าน
สถาบันพัฒนาผู้นำคริสเตียน
ความเห็นล่าสุด