ไฟสุดขั้ว (ข้อคิดจากไนจีเรีย)

โดย รุ้งตัดแวง   นสพ.ข่าวสด

จำนวนผู้เสียชีวิตจากการโจมตีครั้งล่าสุดของกลุ่มอิสลามโบโค ฮาราม ที่เมืองกาโน ประเทศไนจีเรีย เมื่อสัปดาห์ก่อนสูงกว่า 185 ราย   และยังไม่มีทีท่าว่าจะยุติ

กลุ่มดังกล่าวมีจุดประสงค์เปลี่ยนระบอบการปกครองไนจีเรียเป็นรัฐอิสลามเคร่งครัด โดยใช้วิธีที่รุนแรง เช่น ลอบสังหารและวางระเบิด เช่น ที่สำนักงานสหประชาชาติและโบสถ์ชาวคริสต์

มีข้อสังเกตว่า ปฏิบัติการส่วนใหญ่ของกลุ่มนี้อยู่ในทางตอนเหนือของไนจีเรีย ซึ่งด้อยพัฒนากว่าทางตอนใต้ ในขณะที่ทางเหนือมีอัตราการอ่านออกเขียนได้ ร้อยละ 20 ทางใต้สูงกว่าที่ร้อยละ 60-80

เช่นเดียวกับการกระจายรายได้ สุขภาพ และโอกาสในการหางานที่แตกต่าง

ขณะมีกระแสวิจารณ์ว่า เจ้าหน้าที่รัฐไนจีเรียตอนเหนือ มักใช้อำนาจไม่เป็นธรรมและคอร์รัปชั่นอยู่เสมอ

ส่งผลให้มีผู้เข้าร่วมกับขบวนการโบโคฮารามมากขึ้น และใช้วิธีรุนแรงกับเจ้าหน้าที่รัฐ ซึ่งส่งผลถึงพลเรือนเสียชีวิตจำนวนมาก

อีกมุมมองหนึ่งที่เจาะลึกเข้าไปถึงจิตใจของกลุ่มโบคาฮารามที่เป็นฝ่ายสุดขั้ว ก็คือ อาการ ‘กลัวความเปลี่ยนแปลง’ จากการไหลบ่าของอิทธิพลโลกสมัยใหม่

เป็นอาการเดียวกับกลุ่มสุดขั้วทางศาสนาอื่นๆ

สิ่งที่น่ากังวลก็คือ เมื่อคนกลุ่มนี้โดดเดี่ยวตัวเองจากโลกภายนอกอยู่แล้ว จึงไม่สนความเห็นหรือชะตากรรมของสาธารณชน  กระทั่งใช้ความรุนแรงต่อประชาชนอย่างไม่ยั้งมือ

หากดูเหยื่อของเหตุรุนแรงจะพบว่า โบโคฮารามสังหารชาวมุสลิมด้วยกันเอง มากกว่าชาวคริสต์เสียอีก

นี่อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยอธิบายสถานการณ์ความขัดแย้งในพื้นที่ชายแดนใต้ของไทย

ไม่พบข่าวที่เกี่ยวข้อง.